Florien vermaakt zich prima in Amsterdam. Ze heeft niet het idee dat ze iets mist van het studentenleven omdat ze diabeet is. Toch was de overgang van thuis \u2013 met een moeder die een beetje in de gaten houdt hoe je je voelt en of je bloedglucosewaarden wel kloppen \u2013 naar een huis met nog een paar studenten groot. \u00b4Ik dacht ik doe net als iedereen en ga niet anders leven dan mijn omgeving. Maar mijn bloedglucosewaarden werden slechter.\u00b4<\/p>\n
Vanaf haar vijftiende heeft ze een insulinepomp en sinds september 2011 ook een sensor. \u00b4Sindsdien ben ik weer beter gaan opletten.\u00b4<\/p>\n
Florien herinnert zich dat ze zich een week niet lekker voelde: hangerig, veel drinken, gewoon geen energie. Ze was acht jaar oud en moest tijdens het buitenspelen ieder kwartier naar binnen om iets te drinken. \u00b4Ik weet nog dat het maart was en mooi weer buiten en dat ik me moe voelde.\u00b4<\/p>\n
Haar ouders gingen met haar naar de huisarts en vervolgens werd binnen een week de diagnose T1D gesteld. \u00b4Ik geloof dat mijn bloedglucosespiegel 18 was toen, terwijl een waarde tussen de 4 en 6 normaal is. In ieder geval is boven de 8 niet goed.\u00b4<\/p>\n
Haar streven is nu om haar glucosespiegel onder de 10 te houden. Ook al is 8 nog beter. In het begin moest ze dagelijks spuiten. Eerst twee keer per dag en vervolgens vier keer per dag. Eerst deden haar ouders dat, het insuline spuiten. \u00b4Ik geloof dat ik 10 of 11 jaar oud was toen ik het voor het eerst zelf deed\u00b4<\/p>\n
Van een pomp wilde ze eerst niets weten. \u00b4Ik wilde geen apparaat aan mijn lichaam.\u00b4 Maar tijdens het sporten bleek dat de glucosewaarden te veel gingen schommelen en werd het lastig zonder pomp.<\/p>\n
Ze was soms jaloers op teamgenoten als ze ging roeien. Florien moest zich goed voorbereiden voor ze van start ging. \u00b4Ik was heel erg met de voorbereidingen bezig. Daar had ik dan veel tijd in gestoken. Daardoor was ik nog meer gemotiveerd en wilde ik extra goed presteren.\u00b4<\/p>\n
Het leven met diabetes heeft haar niet alleen geleerd extra gemotiveerd te zijn als het om sporten gaat. \u00b4Ik leef bewuster. Vind niet alles vanzelfsprekend. Het betekent ook dat ik me minder snel bij dingen neerleg. Ik ga op zoek naar een manier om dingen wel mogelijk te maken.\u00b4<\/p>\n
Florien vertelt dat ze altijd wel lotgenoten om zich heen heeft gehad. Eerst was er een meisje dat ze had ontmoet tijdens speciale diabetesdagen. Later trof ze in de tweede of derde klas van de middelbare school ook een meisje met diabetes. En zelfs toen ze op kamers ging wonen \u2013 ze woont nu met twee maar eerder met vier andere studenten in een huis \u2013 was er een huisgenoot met diabetes. \u00b4De ander wist dan wat je moest doen als je je niet lekker voelde.\u00b4<\/p>\n
Maar los van de herkenning zijn er ook grote verschillen tussen diabetes pati\u00ebnten. \u00b4Bij mijn huisgenoot verliep het heel makkelijk, maar bij mij was er sprake van grote schommelingen. Iedereen zit anders in elkaar. De gevoeligheid verschilt.\u00b4<\/p>\n
Florien heeft opnieuw een balans gevonden. De pomp en de sensor helpen daarbij. Maar het is vooral belangrijk om jezelf goed in de gaten te houden en regelmatig te leven. \u00b4Ik heb afspraken gemaakt met mezelf om redelijk gezond te leven, gezond te eten en vooral ook regelmaat in te bouwen.\u00b4<\/p>\n
Wat betreft die regelmaat wordt het volgens Florien in ieder geval makkelijker als ze ouder wordt. \u00b4Over 10 of 20 jaar leef ik een regelmatiger leven. Diabetes blijft wel iets om rekening mee te houden. Maar het maakt het wel minder lastig.\u00b4<\/p>\n
Dat ze zich meer bewust is geworden van het belang van regelmaat als diabetes pati\u00ebnt heeft niet alleen te maken met het feit dat ze zich minder lekker voelde toen ze daar minder op lette. Belangrijker nog zijn de complicaties later als ze er nu niet bewust mee bezig is. \u00b4Ik kan wel net doen of ik het niet heb, maar het is wel iets om bij stil bij te staan. Anders zit ik later met de complicaties als gevolg van mijn diabetes.\u00b4<\/p>","protected":false,"raw":""},"excerpt":{"rendered":"
Weg van huis betekent opnieuw leren omgaan met diabetes. Florien Huizinga kreeg op haar achtste de diagnose type 1 diabetes. Ze is nu 21, studeert en woont op kamers. De regelmaat van thuis maakte twee jaar geleden plaats voor het studentenleven. Dat was even wennen. Florien vermaakt zich prima in Amsterdam. Ze heeft niet het […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":5161,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[184,198,206],"tags":[],"class_list":["post-5160","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-archief","category-persoonlijke-verhalen","category-t1d-en-het-studentenleven"],"yoast_head":"\n